شاپرک ها

بدون عنوان

2011-12-17T04:39:00.000-08:00

چند رو پیش پسرک احتیاج به کاج داشت. میوه درخت کاج. بهم تلفن کرد که براش توی راه پیدا کنم و ببرم که فرداش باید با خودش دو تا کاج میبرد مدرسه. مجبور شدم از خیابون ملاصدرا بیام به سمت میدون ونک و چون باید پیاده میامدم که اگر هرجا کاجی دیدم بردارم برای همین خیلی خوب به اطرافم نگاه میکردم. شاید بعد از مدتها این اولین بار بود که به جای فکر کردن به بوق ماشین ها و دود موجود در هوا و گشت ارشاد و ... داشتم به پیدا کردن کاج فکر میکردم. به اطرافم خوب نگاه می کردم و به تک تک خونه ها و درختها خیره میشدم. پیاده روی من طولانی شد. تا پارک جنگلی طالقانی ( در بزرگراه حقانی) طول کشید. از یه طرف خیلی حال خوبی داشتم. از طرف دیگه حیفم اومد که چرا اون سالهای کودکی ما انقدر کاج و انواع دیگه درخت توی کوچه وخیابون بود و الان به جای همش اتوبان است! موزیک توی گوشم بود. توی اون بزرگراه هم که هیچ آدم عاقلی راه نمیره در نتیجه من برای خودم راه میرفتم و به آسمون و درخت ها نگاه می کردم و آواز میخوندم. یه ظهر متفاوت. دلم میخواد گاهی از این خل بازیها در بیارم. چرا که نه؟ چرا همش باید توی یه چهارچوب کاری انجام بدم که همه و خودم زیادی احساس رضایت داشته باشیم؟ میشه گاهی دوید. گاهی بلند آواز خوند. گاهی چرخی زد و مسیری رو عوض کرد و مثلا به جای رفتن به جایی که حوصله اش رو نداری بری راهتو کج کنی و بری کنار دریا. میشه همه این کارها رو کرد. دارم یواش یواش یاد میگیرم زندگی به شیوه خط کشی شده خیلی هم اسمش زندگی نیست.

دلم میخواد امسال توی باغچه کوچولوی خونه من گل بکارم. شاید این کار رو کردم با اجازه مدیر محترم ساختمان.

دلم میخواد زندگی کم کم با من کنار بیاد منم با اون.

بدون عنوان

2011-09-30T12:53:00.000-07:00

گاهی پیش میاد که ناشکری کنم. داشته هام را فراموش میکنم و میرم سر نداشته ها و هی به در و دیوار و زمین و زمان بد و بیراه میگم. اما شش ماهی میشه که فقط لحظه هایی کوتاه امیدی و نوری توی چشمای خودم دیدم. حس می کنم دارم ذره ذره تموم میشم. حس می کنم دارم دست و پا میزنم برای رسیدن به ساحلی که خیلی خیلی خیلی دور از دسترس است. کمک میخوام. اما صدام هم به کسی نمیرسه. خسته ام. شاید فقط دو سه روز باید بی خیال باشم . شاید نیاز باشه که مغزم خالی بشه از همه بدیهایی که به چشم دیدم. نمیدونم. فقط میدونم که نوشته های من همه تلخند و نا امید. برای همین کم میام. دلم میخواد صبح بیدار بشم و ببینم آفتاب داره میزنه به پنجره و میگه امروز یه روز تازه است

دنیای تلخ

2011-09-01T13:17:00.000-07:00

یک سال است که خودم را درگیر درس و مشق کرده ام. یک سال است که برای فراموش کردن چند چیز به هر بهانه ای دست می آویزم تا به همه آن چیزها که آزارم میدهد فکر نکنم. یک سال است که برای فراموش کردن کسی که زنده است و حضورش جز مزاحمت بهره ای ندارد و کسی که زنده نیست و یادش هر لحظه با من است و جامعه مریضی که هر لحظه مریض تر میشود و درس میخوانم و ساعتهای زیادی کار می کنم و خودم را گول میزنم که همه چیز درست میشود. اما دیگر به این نتیجه رسیده ام که برای زندگی کردن دارد دیر میشود. فکر می کنم باید راهی را که خیلی ها رفتند بروم و ببینم که زندگی در جایی جز کشور ما معنایش چیست؟ تجربه ترسناک تنهایی که در غربت داشتم می ارزد به دیدن این همه بی عدالتی و نرسیدن به آرزوها و دم نزدن ها و خاموش ماندن ها و ترسیدن ها...

روزهای بدی است. هوایی نیست. نفسی تازه نمی شود. قلبی از خوشحالی و عشق نمی تپد. انگار دنیا ایستاده تا آخرین مسافرانش را هم پیاده کند. مقصدی نیست. نوری نیست. امیدی هم. کاش دنیا این چیزی نبود که این روزها تجربه اش میکنیم.

حق

2011-07-06T11:40:00.000-07:00

انقدر درگیر درس و مشق بودم که نمی تونستم یه ثانیه بیام اینجا. وقتی باید یه فیلتر شکن راه بندازم بعد تازه دست به دعا بشم که قطع نشه بعد هزار بار هنگ کنم و غیره ترجیح میدم همه چیز رو فراموش کنم. امروز داشتم بنزین می زدم به ماشین. حس کردم خوب این بهترین کاره. برای این دوستان که میخوان ما آدم بودن خودمون هم یادمون بره بهترین کار همینه که بنده از بس سنگ جلوی پام هست هیچ کاری نکنم. اما امروز تصمیم گرفتم مثل همه این مدت که خودم را به سختی بالا کشیدم بازهم تلاش کنم. بدوم تا ته دشت ... بروم تا سر کوه...

باید جنگید. با همه موانع. باور دارم که خسته میشم. اما می جنگم. به خاطر خودم و پسرم با همه چیز می جنگم. من هم حق زندگی دارم...

زمان

2011-05-22T06:22:00.000-07:00

روزهایی که به سرعت برق و باد می گذرند باعث این می شوند که من از همه چیز بترسم. از نرسیدن به کارها. نخواندن درسها. انجام ندادن آنچه که در برنامه دارم. اما با خودم که فکر میکنم می بینم که بیشتر از هرچیزی دلم برای زندگی کردن تنگ شده. آنطور که باید زندگی کرد. می ترسم زمان همچنان بگذرد و من به زندگی کردن نرسم.

بازگشت

2011-05-02T10:39:00.000-07:00

مدتهای مدیدی است که چیزی ننوشته ام. راستش زندگی در حال فشرده شدن است. از صبح تا شب یا سر کلاس درس هستم یا کار می کنم. یا به پسرکم رسیدگی می کنم . امروز کلاس زبان و فردا کلاس موسیقی و پس فردا کاری برای مدرسه اش. شب ها وقتی چند ساعتی باهم هستیم دلم نمی اید پشت این کامپیوتر وقت با او بودن را هدر دهم. راستش هیچ بهانه ای برای سر نزدن به شماها ندارم جز اینکه گرفتارم. واقعیت این است که دیگر دست و دلم به نوشتن نمی رود. یک نفر گفت نوشته هایت چرند است و به درد نخور. گفت: خودت نیستی. گفت و گفت و گفت. اما هرگز نفهمید که من خودم بودم. همه سطرهای نوشته ام آنچه را که بودم روی این صفحه نوشتم. احساسم. غمم. شادی و نگرانی و تشویش و اضطراب این دو سال و ترس و عشق و تلخی و همه چیز را.

کاش امشب می توانست ببیند که چقدر وقتی به من گفت اینها را از روی دست کسی نوشتی و این تو نیستی و دلت میخواهد همه به تو ترحم کنند، احساس مزخرفی پیدا کردم. حس اینکه چقدر نفهمیدن کسی و نداشتن حس مشابه آن شخص می تواند روی آدم ها تاثیر بگذارد.

اما باز هم شروع می کنم. از خانه اول. باز هم می آیم و میخوانم و می نویسم. دلم برای نوشته های تک تک دوستانم تنگ شده. دلم برای همه چیز تنگ شده. دلم برای خودم هم تنگ شده. این روزها دلم برای عاشقی هم تنگ شده.

بدون عنوان

2011-04-10T11:35:00.000-07:00

همه داستان های عاشقانه را صد بار مرور کردم. تو در آن سهمی نداشتی. من هم. سالهاست که دیگر جایی در داستان عاشقانه ای برای هیچ کدام از ما نمانده است. روزها از پس یکدیگر می گذرند بی آنکه فهمیده باشیم دوست داشتن دیگران هنر است. بی آنکه بدانیم راز مهربان بودن را.

پست 500

2011-03-24T15:25:00.000-07:00

پست 500 من درست مصادف شد با اولین پست سال 1390. دلم می خواست که برای پست 500 کلی فکر کنم و بنویسم. همینطور دلم میخواست برای اولین پست 1390 کلی حرف تازه داشته باشم. در سفر هستم. اما چیز زیادی نیست که بگویم. هفت سین چیده ام. دلم خوش است که سال نو شده. گاهی بارانی می بارد. گاهی سرد است و گاهی گرم و آفتابی. اما همه آنچه که هست همین است. امشب هوای دل من هم ابری است.

آخرین پست 89

2011-03-19T14:37:00.000-07:00

دو سه روز آخر سال 89 یه مهر بزرگ اعتبار خورد روی همه اون چیزهایی که توی ذهنم بود. یه مهر که رنگش مثل خورشیده. دلم یه جورایی آروم شده. از اینکه دیگه میدونم اصلا اشتباه نکردم.

با یه عده که دل چرکین بودم رابطه برقرار کردیم. همین دوسه روزه ها. و حالا حالم از همه این سه چهار سال اخیر بهتره. ایران نیستم. حالم خوبه. به این سفر احتیاج مبرم داشتم.

فردا هم کلی برای شب عید مهمون دارم. هرچی ایرانی میشناسم میان پیشم. چه خوب.

سعی میکنم به دو سال گذشته فکر نکنم. چون حالم بد میشه. بازی خوردیم. هممون. و این حالم رو از همیشه بدتر میکنه. پس یه فردا رو بهش فکر نمیکنم.

دلم آزادی و زندگی و روح شاد میخواد. سال دیگه برای همه آرزوهای خوب دارم. همه ملت ایران . همه مردم . همه و همه و همه

دوشنبه آخر سال

2011-03-13T13:21:00.000-07:00

خدایا این سه شنبه آخر سال رو به خیر بگذرونیم.

دیگه همش می ترسم. از صداها. از آدمها. از سه شنبه ها. از چهارشنبه سوری و همه چیز. از روز تولدم هم می ترسم. همه چیز رعب آوره.

دلم داره مثل سیروسرکه می جوشه. خسته ام. پر از یه جور ترس ناشناخته.

خدا رحم کنه

عید

2011-03-12T11:35:00.000-08:00

بار سفرم رو بستم. همه چیز آماده است. همه کارها را انجام داده ام. از کار و مدرسه و دانشگاه هم همه اجازه های رسمی و غیر رسمی را گرفته ام که این عید را در تهران نمانم. چمدان ها جلوی در خانه معطل مانده اند تا راه بیفتیم. همه چیز بر وفق مراد است اما (( تنها دل ما دل نیست))

هیچ نشانه ای از بهار ندارم. هیچ حس قشنگی. انگار همه روزها تاریک خواهند ماند. دلم این روزها بد می گیرد. دلم پر از لحظه های سخت نبودن است. کاش روزهای قشنگ به این دیار سرک بکشند. طوفان ها تمام شوند. نسیم خنک بوزد و عشق همه جا پراکنده شود. دلم برای روزهای ناب زندگی تنگ است. شاید این عید کنار سفره هفت سین __س__ب__ز شدن دوباره سرزمینم تنها آرزویم باشد.

الان

2011-03-06T11:29:00.000-08:00

الان

همین الان دلم میخواست کنار دریا باشم. به ماسه ها آفتاب خورده باشه و داغ شده باشن. من هم کفش و جورابی به پا نداشته باشم و روی ماسه ی داغ راه برم. احساس می کنم از درون یخ زده هستم. شاید با این کار کمی گرم بشم. احساس می کنم روحی توی جسمم نیست که بخواد به پرواز در بیاد. مدتهاست که خواب نمی بینم. مدتهای مدیدی است که انگار رویاهایم را هم از من گرفته اند. روزها همه ابری است. دلم سنگین است. تنم هم. حس غربت دارم. انگار که در خاک خودم غریبه ای هستم که هیچ کس مرا نمیشناسد. انگار همه روزهای خوب گذشته رویا بودند. انگار من در خیال خودم باغچه ای داشتم و تاب زردرنگی. انگار خانه پدربزرگ یک خواب بود. انگار دستهای سفید مادربزرگ یک قصه بود.

نکند همه آن جمعه های کودکی خیال بوده باشد؟ نکند همه آن رنگها و لبخندها و اشکها و ترسیدن از لولو دروغی بیش نباشد؟ نکند خانه بزرگ پدربزرگ و مادربزرگ توهم باشد ؟ نکند ...

به آنها احتیاج دارم. به حرفهای پدربزرگ و به لبخند آرام مادربزرگ. به نصیحت هردوی آنها. به خانه قشنگشان. به تخت بزرگی که روی آن بپر بپر میکردم. به آن میز ناهار خوری بزرگ با ظرف آش رشته که روی آن بود. به طاقچه ی سفید رنگی که وقتی خیلی کوچک بودم جستی میزدم و روی آن می نشستم و حس میکردم از آن بالا همه چیز در اختیار من است. به آن حوض کوچک. به کاج های بلند. به آب پاشی بعد از ظهرهای حیاط. به قلیان کشیدن بزرگترها. به عشق های کودکی .

دلم بد جوری تنگ است این شب عید

بعضی ها

2011-03-03T12:25:00.000-08:00

امشب حس عجیبی دارم. انگار دارم خوب می شوم.

امروز به هیچ کس فحش نداده ام. آنهایی را که هر روز هزار بار نفرین می کردم ، نفرین نکرده ام.

نه اینکه نخواهم. فقط وقت نشد. از صبح دویده ام. دنبال هر چیزی. برای همین دیگر نه وقت ماند و نه جانی برای لعنت فرستادن بر پدر و مادر بعضی ها. شاید همین باعث شده که امشب کمی آرام باشم.

باید روی پالایش روحم کار کنم. یعنی باید یه کاری کنم که انقدر تأثیر پذیر نباشم.

میدانم فردا که بیایم و بنویسم باز حالم گرفته است. جمعه است دیگه. پر از بی کاری و زمان اضافی برای نثار کردن هر آنچه لعنت است به بعضی ها.

بدون عنوان

2011-03-01T07:42:00.000-08:00

باز من ترسیده ام. حسابی .

نمیدونم تا کی این ترس ها ادامه خواهد داشت.

اما هیچوقت به اندازه این روزها نترسیده بودم.

بدون عنوان

2011-02-28T10:57:00.000-08:00

روزهایی که کسی را نداری تا دلهره هایت را با او تقسیم کنی از عمرت دو برابر کم میشود. بیست ماه گذشته برای من چهل ماه گذشت. و این روزهای سرد علاوه بر همه آن تشویش های مزاحم که گریبانم را گرفته ، حس ترس عجیبی در درونم سایه افکنده. نمیدانم تا کجا باید رفت؟ تا کی باید چشمها را شست؟ جور دیگر دید؟

ای داد

2011-02-25T11:50:00.000-08:00

من ترسیده ام.

دیگر حتی نمیدانم چه باید بکنم.

دلم گرفته.

پر از تشویشم.

روزهایم پر از فکر است.

گره ابروانم باز نمی شود.

حرف نمی زنم.

می گویند : خوب بلند شو برو. مثل خیلی های دیگه

اما مانده ام.

چه ماندنی!

ترسیده.

رنج کشیده.

با قلبی که هر روز با نفرین کردن خیلی ها سیاهترش می کنم!

چه ماندنی است این ماندن؟

احساس پوچی می کنم.

اما دلم پر است.

هر روز پرنده ای پر می کشد.

و ما مانده ایم بی هیچ راهی.

دلم گرفته هم میهن.

دلم گرفته

نشد

2011-02-19T07:00:00.001-08:00

نشد که بخندم. نشد که شاد باشم. هر روز بدتر از دیروز. از امروز اینجانب تا اطلاع ثانوی چیزی جز غمنامه برای نوشتن ندارم... برای همین نه می نویسم نه می خندم و نه به خندیدن کسی کاری دارم. خسته ام

شادی

2011-02-17T05:55:00.000-08:00

از امروز تصمیم گرفته ام که هر کس از من چیزی بپرسد با لبخند جواب دهم. می خواهم هر کس از من پرسید چطوری ؟ بگویم خوب... بهتر از این نمیشوم. میخواهم به همه مشکلاتم بخندم. دلم میخواهد آنهایی که مرا شاد نمی خواهند از غصه بمیرند. خدایا فقط کمکم کن. من واقعا به یک روح پر از انرژی و هیجان نیاز دارم. من به یک درون شاد و سرخوش نیاز دارم. خدایا خودت به من کمک کن. میخواهم به آنها بگویم اگر س.ر.ک.و.ب.م میکنید باز میخندم. اگر پدرم را درآورده اید باز هم بلدم بخندم. اگر جان به لبم رسانده اید باز هم از درون شادم. دلم برای شاد بودن تنگ شده. یک سال و نیم است که نه خندیده ام نه لبخند زده ام. نه خوابیده ام . نگران بوده ام و نگران. پر از تشویش و اضطراب. پر از رنج و سردی و بی رحمی و نفرین و انرژی منفی. اما میخواهم از امروز کاملا متفاوت باشم. حالا باید تکانی به خودم دهم و شروع کنم.

و چنان بی تابم

2011-02-13T11:59:00.000-08:00

در دلم چیزی هست.

مثل یک بیشه نور

مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم ....

و چنان بی تابم .... که دلم میخواهد ...

کاش همه آنچه که دلم میخواست در این شب بی تابی درست میشد. کاش صدای ما را بشنوی . کاش ....

بدون عنوان

2011-02-10T14:51:00.000-08:00

هرچی این یارو به مصری ها گفت : من که جیک و جیک می کنم برات.... گوش نکردند و امشب حالشان خوب است.

سالگرد

2011-02-06T23:45:00.000-08:00

یک سال از عجیب ترین حادثه زندگی من گذشته. انگار دارم خواب می بینم. الان داشتم تقویم رو ورق میزدم که تاریخ یه چیزی رو توی دفاتر بنویسم که یهو دیدم امروز 18 بهمن ماهه. وای یک سال گذشت. چقدر زود! چقدر عجیب! دلم یهو ریخت پایین. اما چقدر توی این یک سال من به همه چیز رسیدم. چقدر فرق کردم. چقدر قدمهای بزرگ برداشتم! وای چقدر حالم خوبه

کاش های من

2011-02-04T11:40:00.000-08:00

کاش من اینترنت نداشتم. کاش تو خونه بی بی سی نداشتم. کاش من یه ابله بودم مثل خیلی دیگه از آدمها. کاش من سیب زمینی بودم و غیرت نداشتم. کاش من هم وجدان نداشتم. کاش بلد نبودم بخونم چی داره دور و برم میگذره. کاش می تونستم از ته دل قهقهه بزنم و دنیا به هیچ جام نباشه. کاش بلد نبودم با آدمها حرف بزنم تا بفهمم چقدر بی شعور توشون زیاده. کاش من گوشهام صدای این مردک وراج رو نمی شنید. کاش دل من هم مثل بقیه که رفتن از سنگ بود و یادم میرفت که اینجا اسمش و.ط.ن است. کاش من هم بلد بودم بکّنم و برم و پشت سرم رو هم نگاه نکنم. کاش ، کاش ، کاش... وای باز حالت تهوع دارم از این همه بی لیاقتی

دل تنگی یه خاله

2011-02-02T14:46:00.000-08:00

از خداحافظی با مسافر متنفرم.

الان انقدر حالم بده که میخوام سر همه را ببرم.

دلم براشون خیلی تنگ میشه. بخصوص اون دختر کوچولو که از روز اول میدونست دل من بیچاره را که خاله اش هستم ببره دیگه همه چی تمومه...

امشب توی خواب ماچش کردم. نمیدونم دیدار بعدی کی باشه.. اون چقدر بزرگ میشه. چقدر من را یادش می مونه. هیچی نمی دونم. فقط می دونم باعث و بانی همه این جداییها را باید از ته دل نفرین کنم.

دلم برات تنگ میشه فسقلی کوچولوی صورتی با اون لپ های همیشه سرخت. مواظب خودت باش.

بدون عنوان

2011-01-31T12:53:00.000-08:00

زمزمه ای که میکردم باز انگار از اعماق وجودم بالا آمده و دوباره دو سه روزی است که من رو رها نمیکنه :

وقتی دلگیری و تنها

غربت تموم دنیا

از دریچه قشنگ

چشم روشنت میباره...

شاید روزی صد بار به یادم میاد و هر بار حس عجیب تری دارم. دلگیرم/ تنها نیستم / چشمام هم روشن نیست اما واقعا دلگیری از دریچه چشمام میباره.

بزرگ شدم؟

2011-01-26T08:43:00.000-08:00

حس می کنم که بزرگ شده ام. بعد از سالها بالاخره به این باور رسیدم که واقعا بزرگ شده ام. دیدن مرگ مسن ترهای فامیل بهم نشان داد آنهایی را که دوست دارم یک به یک از دست میدهم. روزی که پدر بزرگ رفت ، انقدر برایم دردناک بود که هنوز رنج بزرگی را که در قلبم حس کرده بودم به یاد دارم. روز رفتن مادر بزرگ هم پر از رنج بود. مادر بزرگ که تمام دوران کودکی برایم بهترین پناه دنیا بود. و بعد هر بار که کسی میرفت می فهمیدم که هر روز که من نوجوانی و جوانیم را می گذرانم ، آنها پیر و پیرتر می شوند. امروز میدانم که بزرگ شده ام. نه مادربزرگی دارم، نه پدربزرگی. و از همه اینها دردناک تر این است که من گاه گداری دوستی را نیز از دست میدهم. این یعنی بزرگ شده ام؟ این یکی را باور ندارم. من هنوز انقدر بزرگ نشده ام که درک کنم چرا نزدیکترین دوستم یک سال و نیم پیش بعد از پنج سال جنگ با سرطان برای همیشه رفت. من هنوز انقدر دنیا را ندیده ام که باور کنم خیلی ها زندگیشان فقط رنج است و غم. من هنوز انقدر بزرگ نشده ام که بتوانم چشمم را روی همه بدیهایی که به هموطنانم میرود ببندم و به این فکر کنم که روزگار است دیگه چه میشه کرد؟ من هنوز انقدر بزرگ نشده ام که بدانم محکومم به زندگی در جایی که آزادی و آزادگی دست نیافتنی ترین آرزوی بشر است. من هنوز انقدر بزرگ نشده ام که یادم برود دوست داشتن چیست. من هنوز همان دخترک مو بلندی هستم که میدود تا برسد به همه آرزوهایش. هنوز همان دختربچه ای هستم که دوست دارد دوستش بدارند. من هنوز همان دختری هستم که موقع هولاهوب زدن آواز میخواند و از دیدن دنیای جدید اطرافش به وجد میاید. من پر از آرزو هستم و میدانم که زندگی به آدمهایی که بزرگ نمی شوند احتیاج دارد. من هنوز پر از حس خوب بچگی هستم. عاشق میشوم. فارغ میشوم و روزی از روزها بازهم صدای قهقهه من در گوش آنهایی که دوستشان دارم خواهد پیچید.

بدون عنوان

2011-01-25T00:03:00.000-08:00

فقط میخواهم بدانی که خوبم

خبرها را میخوانم و نمیدانم چگونه هنوز انقدر سنگدل هستم که زنده میمانم

لحظه ها را میشمارم و هنوز باور نمیکنم که چقدر پررو هستم که باز هم نفس میکشم

تو بدان که من خوبم

هنوز هر لحظه احساس میکنم کلاهی به گشادی یک دنیا به سرم رفته اما هنوز دارم میدوم تا شاید حقم رو پس بگیرم

و من هنوز میدوم ، میخوابم ، میخندم ، گریه میکنم، راه میروم ، کار میکنم تا شاید روزی از این روزهای درد و رنج، خبری خوش به همه ما برسد که بعید میدانم.

فقط تو بدان که من خوبم

بدون عنوان

2011-01-24T05:23:00.000-08:00

دوست ندارم امروز هیچ چیز بدی به دلم راه بدم. فقط دوست دارم خوب باشم. خوشحال باشم. دلم میخواست برم بیرون یک کم برای خودم بچرخم اما خوب دیدم که خواهرم از من زرنگتر بوده. نی نی جان رو سپرده به مامانم و رفته ددر. حالا من و پسر باهم باید باشیم. پس امروز هم نشد که برم بچرخم. دلم میخواد یه روز بدون هیچ توضیحی فقط مال خودم باشم.

بدون عنوان

2011-01-22T11:19:00.000-08:00

داشتم بعد از مدتها با یک گوش شنوا حرف میزدم. درددل میکردیم. با هم خندیدیم. گریه کردیم. بد وبیراه هم گفتیم! صبح امروز انگار که من باید همه آنچه که تا امروز برای خودم هم بازگو نمی کردم به کسی می گفتم. به کسی که میدانم حرفهایم و تجربه هایم برای او هم آموزنده خواهد بود. اما چیزی که مهم است این است که من هنوز جرأت حرف زدن راجع به خیلی چیزها را ندارم. هنوز پشت یک دیوار می ایستم و فریادم را فقط خودم میشنوم. هنوز نمیدانم دنیای به این بزرگی ظرفیت همه حرفهای مرا دارد؟ آخر، حرفهای من خیلی طولانی تر از خیلی طومارهای بلند دنیاست. کاش بازهم بشود با هم خندید و گریه کرد و حرف زد و بد و بیراه گفت. کاش باز هم فرصتی باشد برای زندگی

پاوز

2011-01-20T06:55:00.000-08:00

از صبح یه جورایی توی خودم بودم. نمیدونم چم شده. فقط میدونم که امروز کاملا گیجم. یه جورایی هم بد اخلاق. از اون روزهایی است که انگار از صبح دگمه ((پاوز)) من را زدند. کاملا سر جایم میخکوب هستم و دنیا هم برایم تکان نمیخورد. بیکاری بد چیزیه. از روزی که امتحاناتم را دادم تا امروز به خاطر آنفلوآنزا همش توی تخت خواب بودم و فقط به صفحه مانیتور و گاهی هم به برنامه های چرند فارسی 1 نگاهی انداخته ام. حوصله ام بدجوری سر رفته . دلم میخواد یه چیزی اتفاق بیفته که نمیدونم چیه/ دلم هیجان میخواد. دلم میخواد باز هم دچار اضطراب های کودکانه و جوانانه بشم. اما حیف که این روزها یک نفر دگمه ((پاوز)) مرا فشار داده و من در خلوت خودم چمبره زده ام.

یه شکایت

2011-01-19T04:32:00.000-08:00

امروز پسرک داره برای فرار از مشق نوشتن برنامه کودک می بینه. معمولا این کار رو نمی کنه ولی امروز می فهمم که حال مشق نوشتن نداره. من هم کاری به کارش ندارم. اما دیدن برنامه کودک تلویزیون من رو عصبی می کنه. این که یه بره کوچولو شعور کلی بچه را به بازی بگیره و با اون صدای تیزش و با شعرهای غلط و چرندش یه مشت پرت و پلا یاد بچه ها بده واقعا برام زجر آوره. دکور برنامه انقدر شلوغ و خسته کننده است که باعث ایجاد تهوع میشه. صدای تلویزیون رو که از دورتر میشنوی فقط صدای جیغ جیغوی این گوسفند است که باعث میشه روزی صد بار از خدا بخواهی که باعث و بانی این رسانه رو با این برنامه هاش لعنت کنه. آخه من واقعا نمی فهمم این برنامه ها که بابتش پولهای کلانی هم پرداخته میشه و به هر حال عده ای هم اون پشت دارن براش زحمت می کشند چرا باید انقدر بی محتوا باشه و مزخرف!

در شب سر زمستانی

2011-01-16T09:56:00.000-08:00

امشب یهو دلم خواست برای خودم گریه کنم. حالم خوبه. فقط سرمای نامیزونی خورده ام اما نمیدانم چرا دلم خواست برم زیر پتو، سرم را روی بالش بگذارم ، به یک پهلو بخوابم ، پتو را روی سرم بکشم و های های گریه کنم. این چه حس غریبی است که امشب دارم؟

سنگینی یه غصه روی دل من

2011-01-12T08:27:00.000-08:00

یک کم تاخیر دارم. راستش هیچوقت رفتنش رو باور ندارم. برای همین همیشه شب رفتنش چنان حال و روز خرابی دارم که هیچوقت نمیتونم به موقع چیزی راجع بهش بگم. راجع به مرد نازنینی که همه فامیل عاشقش بودن. مردی که خیلی از خواننده های این وبلاگ هم میشناسنش. دلم برای خندههای پر مهرش و صورت همیشه مهربون و خندونش یک ذره شده. دلم برای محبت های قشنگش تنگ شده. دلم برای همه توجه کردنهایش هم تنگ شده. دی ماه سال هفتاد و شش که برای همیشه رفت ، برف شدیدی میبارید. برفی که امسال هم همون رو بارید. آخ که چقدر دلم براش تنگه همین الان. برای اون موهای فرفری و اون سبیل خوشگلش که تابش میداد و لبخند میزد. میدونست که همه ما عاشقشیم. میدونست و از این بابت خوشحالم. میدونست که حتی وقتی از دانشگاه جیم میشم دوست دارم برم پیش خودش و باهاش حرف بزنم. میدونست که اولین کسی بود که دوست پسرم رو بهش معرفی کردم. میدونست... اما نمیدونم چرا توی اون شب برفی یهو قلب مهربونش دیگه نتپید. نمیدونم چرا هیچ کس اون لحظه باور نکرد که داره میره اون هم برای همیشه. وقتی مامانم آمد دم در خونه و گفت که عمو کامبیز رفت، برای اولین بار با خبر رفتن کسی باور نکردم که حقیقت تلخی اتفاق افتاده. مثل دیوانه ها فقط گریه میکردم. اما نمیدونستم چی به روزگار ما آمده. عمو کامبیز عزیزم (شوهرخاله نازنینم که اون رو عمو صدا می کردم) اون شب برفی رفت. بی اونکه نقشههایی رو که برای خیلی از کارها داشت تموم کنه. آخرین عروسکی رو که برای تلویزیون ساخته بود همون شب تموم کرده بود. با اصرار و بی وقفه. انگار که می دونست باید بره. عمو کامبیز نازنین من توی او شب برفی رفت و امسال درست بعد از سیزده سال من هنوز شبهای دی ماه با تعجب به اون روزها فکر میکنم و با ناباوری به رفتن مردی فکر میکنم که اگر این روزها بود چقدر زندگی برای من و همه خانواده قشنگ میشد. امشب فقط میخواستم برای دلتنگیم بنویسم. دلتنگی من که این روزها بیش از هر روز دیگری بروز می کنه. دلم برای اون ژاکت سبز پررنگش با اون لوزی های زرشکی روش تنگ شده. دلم برای نظم و ترتیبش تنگ شده. دلم برای اون روان نویس هایی که به ژاکتش وصل بود هم تنگ شده. دلم برای اون خورش هویجی که درست کرد و به زور به خورد من داد هم تنگ شده. باور کردنش سخته اما من حتی دلم برای بد اخلاقی و اخمهای گاه و بی گاهش هم تنگ شده و دلم برای اون چایی خوردنش که ترک نمیشد هم تنگ شده.

یه مامان خسته

2011-01-11T11:52:00.000-08:00

پسرک بیمارستان بود. به خاطر آنفلوآنزایی که هنوز اسم هیچ حیوان و شهر و کشوری را روی آن نگذاشته اند. من هم که روزی هزار بار مردم و زنده شدم تا این طفلک برگشت خونه. حالا صورتش تبدیل شده به دو تا چشم درشت و سیاه. نه لپی. نه رنگی. هیچی. دلم برای صورت لاغر شده اش می سوزه. اما دلم از یک چیزی بیشتر میسوزه. اون هم اینکه راهی نیست تا از این شهر عوضی ببرمش بیرون تا این هوا و این همه ویروس و اینها رو تنفس نکنه. دلم خیلی پره. یه جورایی نیاز دارم گریه کنم. خسته ام. خیلی خسته.

فرار و قرار

2011-01-05T01:38:00.000-08:00

برای فرار باید قدمهایت را تند کنی. بدوی و بدوی. اما

برای قرار باید آرام باشی. به همه چیز مثبت فکر کنی. همه را دوست داشته باشی.

من این روزها که قرار ندارم اما پای فرار هم ندارم. یک جای گنگی بین آسمان و زمین دست و پا می زنم.

نمی دانم فرار را بر قرار ترجیح بدهم یا قرار را بر فرار.

اگر گزینه دوم را انتخاب کنم باید چشمم را روی همه چیزهایی که آزارم میدهد ببندم. و برای گزینه اول باید همه آن چه را دوست دارم رها کنم و بدوم...

چون امتحان دارم

2011-01-03T05:49:00.000-08:00

چون امتحان دارم و درسم رو بلد نیستم همه ظرفهای این دو سه روز در همه وعده ها رو من شستم. در 24 ساعت گذشته دو بار حمام کرده ام. با همه دوستانی که هیچ وقت تلفنی صحبت نمی کنم هم امروز گپ زدم. به خواهرم در خواباندن بچه کمک کرده ام . ناهار درست کردم و برای همه افراد خانواده 7-8 باری چای ریخته ام. پسرم را بردم دکتر و برای موجه کردن غیبت امروزش همین امروز رفتم مدرسه نه که فردا برم . چون فردا که امتحانم را بدهم لابد حوصله ندارم برم مدرسه و با ناظم راجع به غیبتش حرف بزنم. خلاصه الان دلم میخواهد کمد را مرتب کنم. ظرفهای داخل کابینت را یک بار دیگر از سر به ته بچینم. دلم میخواهد باکلن را بشورم. دوست دارم خرید کنم. دلم میخواهد آشپزی کنم. هر کاری که فکر کنی حاضرم انجام دهم بجز اینکه کتاب لعنتی را بخوانم. چون امتحان دارم حاضرم مهمانی هم بروم وگرنه کی دل و دماغ مهمانی رفتن داره این روزها!

حس خوب زندگی

2011-01-01T11:53:00.000-08:00

امروز اولین امتحانم را دادم. دارم کم کم باور میکنم که درس خواندن کار چندان سختی هم نبود برای من. از وقتی رسیدم خونه نشستم سر کتاب بعدی. فکر کنم تا سه شنبه که امتحان بعدی را بدهم باید قرنطینه باشم. درس سختی است پر از نکته های نغز. من این روزها از خودم بیشتر از همیشه راضیم. عجیب است اما شبها که میخوابم خدا را شکر میکنم چون روزم را به بطالت نگذرانده ام. حس خوبی دارم.خواستم این حس را با همه شما تقسیم کنم.

آخرین یادداشت 2010

2010-12-31T10:33:00.000-08:00

دلم میخواد دعا کنم.

برای همه خوبیهایی که سالهاست از ما دریغ شده. دلم میخواد همه چیز برای همه مردم ایران انقدر خوب بشه که خدا میدونه. سال داره نو میشه. من فردا امتحاناتم شروع میشه ولی فکر کردم بیام اینجا اولا به همه دوستان سال نو میلادی رو تبریک بگم و دیگه اینکه دلم میخواد به همتون بگم بیایید با هم برای بهتر شدن همه چیز دعا کنیم. خدایا به همه ما قدرت بده که دلهامون رو از کینه ها صاف کنیم و همدیگر رو دوست داشته باشیم و به هم کمک کنیم . تا جایی که از دستمون بر میاد قدم مثبت برداریم. خدایا یه نظری به ما ایرانیها بنداز... لطفا

خبر

2010-12-26T11:08:00.001-08:00

چه حال و خبر؟

هیچی

خل شدم.

از بس که خبرها همه مزخرفه

یلدا

2010-12-21T09:09:00.000-08:00

یلدا ! آمدی؟

چه قدر بی سر و صدا!

چقدر موهات بلند شده! چقدر دلم برات تنگ شده بود!

نمی دونم چرا متوجه آمدنت نشدم!

نمی دونم چرا اصلا دلم نمی خواست بیایی!

خوب می دونی که نه پارسال و نه امسال دل و دماغ نداشتم. دوست ندارم وقتی میای در خونه رو به روت ببندم. دو بار هست که میای و من حتی درزهای پنجره ها رو می بندم که مبادا بیای!

آخه یلدا!

این روزها به جای دونه های انار ، اشک هم وطنانم سر سفره هاست. این روزها به جای اینکه ننه سرما بیاد ، دیو سیاه آمده و روی شهر ما سایه انداخته و داره پوست همه ماها رو زنده زنده میکنه.

این روزها دیو سیاه ، همه خوب ها رو توی بند کرده و داره همه اونها رو نابود میکنه.

یلدا!

کاری از دست تو هم بر نمیاد. جز اینکه سیاهی زلف قشنگت رو زودتر روی این شهر پهن کنی و صبح فردا دیرتر جمعش کنی ، که ما برای چند ثانیه هم که شده ، چهره غمگین شهرمون رو نبینیم.

پس بیا! خوش آمدی! دیر برو! که فردا حتی برای یک لحظه دیرتر هم که شده میخوام شهر نفرین شده ام را نبینم.

یلدا! در خانه ما روی تو بازه...

اما کاش امشب دل خوشی داشتیم...

یلدا

2010-12-20T09:01:00.000-08:00

شب یلدا همیشه برای من پر از شادی بود. اما نه پارسال و نه امسال نتونستم باهاش کنار بیام. از تصور اینکه این هوای مسموم را هر روز به ریه هایم می فرستم و از نگاه کردن به این همه دروغ و نیرنگ ، حالم بد میشه. از اینکه امروز میدیدم آقایی داره توی ماشینش ساعت 7:30 صبح نوحه عاشورا گوش میده و از اون طرف داره چشم یه خانم خوشگلی را توی خیابون در میاره از دید زدن ، واقعا دچار تهوع میشم. من دیگه برام بسه. چرا باید چشمم رو روی هر چیزی ببندم. آزاردهنده شده همه چیز. نگاه کردن به تکاپوی آدمها برای گرفتن پولهای چرندی که این روزها به حسابشون واریز شده. صف دم عابربانک ها. حرف زدن کاسب ها و پوزخندشون وقتی که میگن گرون بشه خوب ما هم قیمتها رو بالا میبریم. و خنده کثیفی که هر روز و هر لحظه از قیافه اون مردک از توی تلویزیون پخش میشه که میخواد ف.ق.ر.ز.د.ا.یی کنه. وای همه اینها حالم رو بهم میزنه.

شب یلداست نه؟ سرت درد گرفت؟ خسته شدی از این همه نا امیدی؟ ما در این ز.ن.د.ا.ن بزرگ داریم تموم میشیم و هیچ کس جز خودمون نمیخواد به دادمون برسه. نمیدونم چه باید کرد

امروز

2010-12-19T10:31:00.000-08:00

آدمها وقتی یکی از اعضای بدنشون درد میگیره یا یه قرص مسکن می خورند یا اگر ندونند که چکار باید بکنند میرن دکتر متخصص . اما من چند روزه که یک جایی از بدنم درد می کنه که دکتر نداره. من خونم درد می کنه. احساسم هم. یه جورایی نمیتونم توضیح بدم. یه مدلهایی هستم. وقتی آدم حس - درد ( با ساکن بر روی سین) میگیره یه جورایی یعنی درد بی درمان داره. از وقتی که این خون توی رگهای من درد گرفته تا امروز که دقیقا یک سال و نیم می گذره ، هیچ دکتری نتونستم پیدا کنم.

شعر زیبایی برای تهران

2010-12-17T02:56:00.001-08:00

اگر اسم شاعر رو پیدا کردم حتما براتون مینویسم اما انقدر قشنگه که نتونستم ندیده بگیرمش

در این دیار ســـربی ، یک استکان، هـوا نیســــــت درد و غم و مرض هست؛ یک جرعه ی دوا نیست مــعشوقه هـــای این شهر بر چهره، مــاسک دارند احــــــــوال عــــــــاشقان نیز، چندی است روبِه را نیست .فرهـــــــــاد آسم دارد ، خسرو ســـــــــــــیاه سرفه ،هیچ آدمی به فـــــکرِ شــــیرین بینوا نیســـــت "اطفــــــــال و ســــــالمندان" در خــــانه ها اسیرند ویران شود هر آنجا ، غوغـــــای بچه ها نیســــت تـــــاوان دیـــــــدن تو ، سنگینتر از جریمه است من زوجم و تو فردی ، این شهر جــــای ما نیست

((آنان))

2010-12-16T05:19:00.000-08:00

آمدم خبرها رو بخونم

اولین خبر حالم رو چنان بد کرد که دارم بالا میارم.

دیگه اصلا نمی تونم با خودم کنار بیام!

خدایا چرا من را به جایی رسوندی که کارم شده باشد نفرین ((آنان))

آهای

2010-12-15T13:12:00.001-08:00

حالم داره از سانسور کردن خودم بهم میخوره. چکار کنم؟

غم این شهر

2010-12-14T23:27:00.000-08:00

روزهایی که با این سرعت سپری میشن و میرن در اصل عمر من و تو هستند. پارسال این موقع ........... نه دلم نمیخواد حتی یک ساعتش رو به یاد بیارم. چه برسه به اینکه بخوام همه این روزها رو مرور کنم.

امسال از در و دیوار داره نذری میرسه. اما کو اون همه هیجان برای خوردن یک قاشق نذری؟ انگار همه غذاهای عالم توی گلوی پر از بغض همه ما گیر میکنه.

امسال گرد مرگی که روی ای شهر پاشیده شده از همیشه باورپذیرتر ه.

بی بی سی

2010-12-14T14:02:00.000-08:00

امروز با برنامه کوک از بی بی سی شاید به جرأت بگم که نیم ساعت با کریس دی برگ ، گریه کردم. هرکس این برنامه رو دیده میدونه من چی میگم. اشکم بند نیامد

درد دل

2010-12-11T11:54:00.000-08:00

پارسال چه رنجی بود این روزهای محرم و عاشورا

امسال چه به سر همه آمده

خدایا اگر به تهران نگاه کنی چه میبینی؟

شاید انقدر دود هست که تو هم از آن بالا ما را نمی بینی

خدایا ریه هایم پر از دود است

صدایم بیرون نمی آید

پس چگونه فریاد بزنم و دادخواهی کنم در سالگرد روزهای رنچ ؟

خدایا به داد کودکان ما برس

بدون عنوان

2010-12-10T11:25:00.000-08:00

امشب دلم یه جوری آرومه. یه حالت عجیبی دارم که انگار سالها بود نداشتم. انگار من امروز خود خودم بودم. بی اونکه با چیزی ناخوشایند مواجه بشم. حالم خوبه. یه جوری انگار که میدونم به زودی خیلی از درها به روی من باز میشه. حس خوبی است. حس خوبی که شاید بگم هیچوقت تجربه اش نکرده بودم. نمیدونم چه جوری تعریفش کنم اما فقط میخوام با دوستام شریک باشم. میخوام اونهایی که حالا از طریق خواندن این صفحه با من درگیر عواطفم هستند بدونند که من امشب حال خوبی دارم

هواپیما

2010-12-09T12:51:00.000-08:00

من نمی دونم چرا بی خود و بی جهت خودم را آزار میدم. خوب این روزها چه چیزی (فانی تر) از آب پاشی شهر تهران با هواپیما است؟ عزیزم بشین و لذتش رو ببر ! چرا فکر میکنی اینها به فکر مردم نیستند؟

احساس می کردم بعد از اینکه هواپیماها بر فراز تهران آمدند و آب مطبوعی پاشیدند می توانم نفس بکشم. اما هنوز که موفق نشدم. امروز دانشگاه بودم. از صبح زود. عصر که برگشتم خونه انگار که ساعت ها گریه کرده باشم. چشم هام می سوخت و پف کرده بود. باز غرغرهای من شروع شد. باز من دارم کلافگی می کنم.

هواپیماها رو باید نگاه کنم و لذت ببرم.

اما خودمانیم ها. این روزها هیچی به اندازه ی بی ترافیکی در تهران مزه نمیده. این یک رقم رو نشد که نگم/

دیوانگی

2010-12-07T11:17:00.000-08:00

دیدن خنده های خواهر زاده ام صبح زود و نگاهش و کش و قوس رفتنش دیگه دل و دین برام نگذاشته. از هوش رفته ام. نه درس میخونم نه به زندگی میرسم. فقط محو دیدن این قلمبه هستم.

خاله

2010-12-05T20:15:00.000-08:00

توی این روزهایی که دلم گرفته بود و شور میزد و پر از رنج بود، توی این لحظه های ترس و اضطراب که هر لحظه با هر خبری به دلم چنگ میزد، توی این هوای مزخرف که دیگه حتی از اینجا تا سر خیابون که میرم قفسه سینه ام درد میگیره، فقط یه چیز می تونست من رو آروم کنه. دیدن روی ماه خواهرزاده ای که هرگز ندیده بودمش. همین یکی دو ساعت پیش رسیدن. خواهرم با یه تربچه صورتی رنگ توی دستش که همش میخنده. حتی دو ساعت پیش که بعد از پرواز نه چندان خوشایندی به ایران رسیدن. نه ماهش است و واقعا شبیه تربچه است. امشب حس کردم خاله بودن یعنی خیلی چیزها. حس غریبی که هرگز تجربه اش نکرده بودم. دلم میخواد بچلونمش اما جلوی خودم رو می گیرم. برای همین انقدر دندون هام رو به هم فشار دادم که فکم درد گرفته. من در این لحظه ها خوشبخت ترینم.

من دلم میخواد

2010-12-03T11:57:00.000-08:00

من دلم می خواد یه جایی مثل کلاردشت زندگی کنم. یه جایی که نور باشه. هوا باشه. زندگی و باغچه باشه. دلم می خواد یه جایی زندگی کنم که صبح که بیدار میشم آسمون رو ببینم نه ساختمان روبرویی را.

دوست دارم از پنجره که به بیرون نگاه می کنم آسمون پهناور رو ببینم نه اینکه هی دنبالش بگردم و از لای دوتا ساختمان بی ریخت مجبور باشم یه نگاهی بهش بندازم و تازه آبی هم نبینمش.

دوست دارم راه برم و نفس بکشم. دوست دارم باغچه داشته باشم. دلم می خواد از تهران برم. دلم می خواد دیگه مجبور نباشم توی خیابون ها ساعت ها توی ترافیک بمونم و دود بخورم. من دلم می خواد نفس که می کشم بوی خاک و بارون بشنوم. کاش امشب خواب بارون ببینم. کاش امشب حس کنم مه صورتم رو نوازش می کنه. کاش امشب یه کم آروم بشم.

درددلی با خدا

2010-12-01T13:13:00.000-08:00

نگویید چرا مایوسم. نپرسید چه به روزم آمده. خودم هم نمیدانم. فقط میدانم این روزها حتی در کوچه ی خودمان هم که راه میروم حس غریبگی دارم. هوای این شهر پر از دود ، نه به خاطر دود و آلودگی، بلکه به خاطر چیز دیگری خفه ام میکند. توی گلویم بغضی است. درون بدنم رنجی. نگاهم پر از سوال. بازهم خسته ام. باز هم دلم پژمرده شده. دورنمای زندگی من هم شده است فرار به غربتی که از آن متنفرم. دلم می خواهد در دیار خودم بمانم. اما کدام دیار؟ کدام میهن؟ کدام شهر؟ کدام خیابان و کوچه؟ هر لحظه از این زندگی پر از اضطراب است. هر قطره از آبی که میخورم به نظرم زهر است. هر جا را که نگاه می کنم غمی بزرگ در خانه ای چنان رخنه کرده که انگار صاحبان آن خانه سالهاست که نخندیده اند.

خدایا ! آیا ما قوم بنی اسرائیل هستیم؟ خداوندا! ما به ناسپاسی از کدام نعمت به چنین عذابی گرفتاریم ؟ بستگان و عزیزانمان در راه دورند و آنها که کنار هم هستند همه دلواپس فردای فرزندان ای مرز و بوم؟

خدایا دلم این روزها بیشتر از همه این یک سال و اندی گرفته. دلم این روزها گواهی بد می دهد. دل من این روزها پر از آشوب است. تنم از اعدام زنی که هنوز اعتراف نکرده که گناه کار است می لرزد. وقتی صدای مادر داغدار سهراب را می شنوم دلم میخواهد بمیرم. خدایا! وقت آن نرسیده که زندگی کنیم؟ وقت آن نرسیده که امشب که چشمهایم را می بندم دیگر صورت خونین ندا را نبینم؟ خدایا! من هنوز پر از دردم. لابد مثل من زیادند. لابد هنوز همه ما اشکی در چشم و غمی در حنجره، پنهان داریم. اما کی میخواهی به قولی که در کتابت داده ای عمل کنی و داد ما را از ظالم بستانی؟ خدایا کمک کن که مبادا کفر بگویم. کمکم کن که در این روزهای رنج و درد بتوانم بر احساسم چیره شوم. خدایا فریاد خفه شده ام را تو میشنوی. میدانم. پس من هم به تو پناه میبرم.

من و تعطیلات

2010-11-29T21:56:00.001-08:00

میخواستم برم ماسوله

اما مریضم

تف به این آنفولانزایی که نمیدونم از کجا آمد!

آلودگی هوا

2010-11-29T10:15:00.000-08:00

هوا چقدر کثیف است؟ بیشتر کثیف است یا پس؟

میشه یه نفر جواب من رو بده

بدون عنوان

2010-11-25T13:44:00.000-08:00

دوشنبه عصر داشتم فقط و فقط به یک چیز فکر میکردم. اون هم این بود که این تعطیلات اصلا نباید در تهران می موندم. دوشنبه عصر هنوز نمی دونستم که به لطف دولت مهرورز تعطیلات از دو روز به سه روز افزایش پیدا کرده و من سه روز فراموش نشدنی خواهم داشت. صبح دم در مدرسه فهمیدم. وای که چقدر عصبی بودم اون لحظه از اینکه همش این مدرسه تعطیله. آمدم خونه. با چندتا آژانس مسافرتی تماس گرفتم و یهو یه برنامه جور شد. نتیجه اینه که :

من و پسر جان الان رامسریم. در هتل رامسر اقامت داریم. از چهارشنبه صبح ساعت 5 که حرکت کردیم با کلی آدم جدید آشنا شدیم. تجربه ی یک تور خوب رو داریم. کلی دوستان جدید داریم. آنقدر بهمون خوش گذشته و خندیدیم که من خودم به شخصه الان فکم درد میکنه.

پسر جان توی این سفر یه دوست هم پیدا کرده. هم سن و سال و خیلی هم خوب

فردا برمی گردیم. من حالم خوبه خوبه . به خدا خیلی خوبم

مسافرت

2010-11-23T10:51:00.001-08:00

در یک تصمیم ناگهانی برای استفاده از مزخرفترین تعطیلات تحمیلی تصمیم به ترک دیار گرفته و میروم یه جایی با یه تور. شاید خوب باشه. بعد از مدتها من و پسرک میخواهیم دوتایی بریم سفر. خوبه. برای هردوتامون. این روزها انقدر کار داشتم که فراموش کرده بودم میشه سفر کرد. میشه خوش بود و میشه گاهی از بودن در طبیعت هم لذت برد. خلاصه من فردا عازمم. شاید بیام اینجا و شاید نه. بستگی به اینترنت هتل داره.

عید همه مبارک

بدون عنوان

2010-11-22T06:08:00.000-08:00

دیشب خواب عجیبی دیدم. البته از صبح انقدر به همه ((رفقا)) توی دلم و سرم بد و بیراه گفته بودم که شاید دیدن خوابی در مورد ((نظام)) همچین هم دور از انتظار نبود. توی خوابم (( ویکتوری )) نصیب ما شده بود. اما نه خبری از یه (( رنگ خاص )) بود نه خبری از نوعی (( سرپوش )) خاص . انگار کلا به درک واصل شده بودند. صبح که بیدار شدم اول یک کم گیج و ویج بودم. یک کم به خوابم فکر کردم. بعد به خودم. به کارهایی که باید انجام بدم. شوکه بودم. پسرک رو که برای رفتن به مدرسه آماده میکردم حال عجیبی داشتم. همش فکر میکردم اگر واقعا خوابم تعبیر بشه من باید چه کنم؟ عکس العمل من چه خواهد بود. سرنوشت چه خواهد شد؟ وای یه جور خوبی بودم امروز

دوستم

2010-11-20T06:23:00.000-08:00

اینجاست که برای سرپوش گذاشتن روی همه دل تنگی ها باید به تو پناه بیارم و هی این صفحه سفید رو سیاه کنم و هی خطوطی بنویسم که شاید جز خودم کسی نخونه و شاید اگر هم بخونه نتونه بفهمه چی میگم.

اینجاست که برای دل تنگ خودم مینویسم. اینجاست که وقتی به عقب برمیگردم سرم درد میگیره و به خودم لعنت میفرستم. اینجاست که همه آرزوها دفن شدن. اینجاست که تو نیستی و من هستم و زندگی ادامه داره. اینجاست که هروقت دلم برای تو تنگ شد بهش پناه آوردم و تو هیچوقت نفهمیدی که من چقدر بعد از تو بی کس شدم .

استادیوم آزادی

2010-11-19T21:21:00.000-08:00

نفهمیدم تعطیلات چگونه بر من گذشت!

آخه همش کار داشتم. از یک طرف کارهای باشگاه جدید و هزارتا فکر و خیال. از طرفی درس های دانشگاه. اما در این سه روز تعطیلی کار دیگه ای هم برام پیش آمد. مسابقات لیگ شنا بود و دعوت شده بودم برای داوری. هر بار که پام رو میگذارم توی استادیوم آزادی حس غریبی دارم. یاد روزهای دانشجویی میفتم و مسابقات. یاد صدای بلند قلبم که از هیجان نمی دونستم چکار کنم. یاد تیم. یاد بچه های هم تیمی. باز خدا پدر فیس بوک رو بیامرزه که چندتایی همدیگر رو پیدا کردیم.

خلاصه بنده و رفقا، دو روز متوالی در استخر استایوم آزادی کرونومتر زدیم ، دیدار تازه کردیم، هیجان زده شدیم، خسته شدیم، غذا خوردیم و خانواده را ندیدیم. کلا تعطیلات متفاوتی را سپری کردیم. البته دست آخر هم با جیبی که اندکی سنگین تر از روز اول بود به خانه برگشتیم و همه چیز ختم به خیر شد خدا را شکر.

بسیار مهم

2010-11-18T11:10:00.000-08:00

دوستان امروز نیامدم تا وبلاگم رو به روز کنم

آمدم تا بگم که دوست عزیزی دارم که به تازگی تجربه ای وحشتناک رو سپری کرده. اون به دلیل اینکه بسیار با معرفت و متعهد هستش داره یه وبلاگ مینویسه و تجربیاتش رو در رابطه با سرطان در اختیار همه میگذاره. ایشون به عنوان یک همراه (اولین و نزدیکترین فرد به بیمار) تجربیاتی داشته که شاید دونستنش برای همه ماها لازمه. اینجا را کلیک کنید تا بتوانید از نوشته هاش استفاده کنید. ممنونم

خدا من رو بغل کرده بود؟

2010-11-16T11:56:00.000-08:00

اون روزهایی که تازه شروع کرده بودم به وبلاگ نوشتن چقدر با حالا فاصله داشتم. دلتنگ بودم. پر از درد و رنج بودم. سرشار از نفرت بودم و داشتم با نوشتن ابتدایی خودم روی زخمهام مرهم میگذاشتم. تقریبا داشتم با همه میجنگیدم که بهشون بفهمونم دارم از وضعیت موجود رنج میکشم. سالها مثل برق و باد گذشتند. سالهایی که گرچه طولانی نبودند اما هر ساعتشون برای من مثل یک عمر میگذشت. بعد همه چیز عوض شد. زندگی به من روی دیگهای از خودش نشون داد و من شروع کردم به جنگ دوباره. این بار با احساساتم و با منطقم و با همه اطرافیانم. داغون شده بودم ولی یه روز به خودم آمدم. باید دوباره شروع میکردم. همه چیز رو. دی ماه پارسال داشتم توی خیابون راه میرفتم که یهو رفتم پست خونه. میخواستم ببینم دفترچه های کنکور ارشد رو دادن یا نه؟ دیدم همون جا داره توزیع میشه. قلبم صداش شده بود مثل طبل. درست مثل اون موقعها که میخواستم مسابقه شنا بدم و برای استارت آماده میشدم. صدای قلبم انقدر بلند بود که فکر کردم مسئول فروش دفترچهها الان صداش رو میشنوه. خلاصه شروع کردم. و ناگهان اردیبهشت رسید و من هم رفتم کنکور دادم. درسی نخونده بودم که دلم خوش باشه. اما وقتی آمدم بیرون از جلسه و نشستم توی ماشینم، سرم رو آوردم به طرف فرمان. جوری که چونه ام درست روی لبه فرمون باشه. به آسمون خیره شدم. بعد یهو گفتم: خدایا! تو که دیدی این چند وقت من چی به روزگارم آمد! بعد سکوت کردم. دلم نمیخواست از اونجا دور بشم. بازم به آسمون خیره شدم. یهو گفتم: خدایا! صدامو میشنوی؟ آره؟ پس اگر حقمه قبولیم رو از تو میخوام.

اون دو سه ماه بعد هم به سرعت گذشت و من یه شب اسمم رو توی لیست قبولیها توی سایت دیدم. اول باورم نشد. بعد از کلی جیغ و داد و اشک و خنده و خوشحالی به مامانم گفتم: مامان! اون روز خدا روی صندلی بغل راننده، درست کنار من نشسته بود.

مرسی دوست خوب

2010-11-15T11:13:00.000-08:00

در طول دو هفته گذشته بارها و بارها حالم بد شد. به خاطر چیزهایی که شنیدم. به خاطر مطالبی که می خواندم. به خاطر لحظه های سختی که در طول 17 -18 ماه گذشته گذروندم. اما یهو همه چیز عوض شد. با یک نفر صحبت کردم که من رو کلی روشن کرد. بهم خط فکری داد. بهم با حرف زدن یاد داد که نگاهم رو عوض کنم. اون هر روز با من کلنجار رفت. به هر طریقی که بود بهم فهموند که من باید به روزهای خوب پیش رو نگاه کنم. بهم کلی کتاب معرفی کرد. کلی مطلب بهم داد که خودش همه رو از اینترنت و مجله در آورده و به من گفت من بهت خط نمیدم. خودت ببین و قضاوت کن . بخون و درس بگیر. خیلی به هر خطی که خوندم فکر کردم. به این که چقدر بی مطالعه به چیزی دل بسته بودم و حالا که ندارمش چقدر میتونم یه جنبه های مثبت این موضوع فکر کنم. خلاصه من فعلا همش باید تشکر کنم. پست قبلی هم تشکر بود. این یکی هم کلی پارتی بازی شد. اما اینها عین حقیقته. مرسی دوست خوب.

یک تشکر

2010-11-15T07:02:00.000-08:00

دیشب تحقیقی رو که باید تحویل بدم تموم کردم. این یعنی اینکه حالا باید برم سراغ تحقیق بعدی. حال خوبی داشتم. وقتی برای آخرین جملات داشتم توی کتاب هفته ها دنبال مطلب میگشتم ، حس کردم بوی کاغذهاش داره مستم میکنه. یه حس عجیب داشتم. از کسی که بهم گفت توی کتاب هفته در باره موضوعت مطلب هست ممنونم. خیلی هم زیاد. آخه گیر کرده بودم. یه جایی مونده بودم که هیچ مطلب مکتوبی نداشتم که بهش مراجعه کنم. خلاصه که آقای دوست عزیز مرسی.

ریز نم

2010-11-15T02:07:00.001-08:00

کلیک

2010-11-13T10:35:00.000-08:00

امشب دلم پر از ابرهای بارانی است. اگر می خواهی بدانی چرا اینجا کلیک کن و ببین که چه گذشته به من تمام این ماه های نبودن یک دوست.

له شدم از خستگی

2010-11-09T07:55:00.000-08:00

همه چیز برای من فرق کرده. کارم. تحصیلم. دوندگی هام. دلتنگی ها و مشغله هام. دیگه به خیلی چیزها فکر نمی کنم. دیگه به خیلی از کسانی که باعث خیلی مشکلات بودند هم فکر نمیکنم. ولی این روزها جسمم خسته است.

از یک طرف کار زیادم در ساعات روز و از طرف دیگه درس خوندن شبانه ام. رسیدگی به کارهای پسر جان که جای خودش رو داره.

شبها گاهی از 8 دارم روی کتابهام چرت میزنم. نمیدونم شاید خدا خواسته که سرم انقدر شلوغ باشه که به هیچ کس و هیچ چیز فکر نکنم.

خدایا شکرت

عشق بازی به همین آسانی است

2010-11-06T11:59:00.000-07:00

شعری بسیار زیبا از مجتبی کاشانی

عشقبازی به همین آسانی است

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزان با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کارهموارۀ باران با دشت

برف با قلۀ کوه

رود با ریشۀ بید

باد با شاخه و برگ

ابر عابر با ماه

چشمه‌ای با آهو

برکه‌ای با مهتاب

و نسیمی با زلف

دو کبوتر با هم

و شب و روز و طبیعت با ما

عشقبازی به همین آسانی است…

شاعری با کلماتی شیرین

دستِ آرام و نوازش‌بخش بر روی سری

پرسشی از اشکی

و چراغ شب یلدای کسی با شمعی

و دل‌آرام و تسلا و مسیحای کسی یا جمعی

عشقبازی به همین آسانی است…

که دلی را بخری

بفروشی مهری

شادمانی را حرّاج کنی

رنج‌ها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

و بپیچی همه را لای حریر احساس

گره عشق به آن‌ها بزنی

مشتری‌هایت را با خود ببری تا لبخند

عشقبازی به همین آسانی است…

هر که با پیش سلامی در اول صبح

هرکه با پوزش و پیغامی با رهگذری

هرکه با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی

نمک خنده بر چهره در لحظۀ کار

عرضۀ سالم کالای ارزان به همه

لقمۀ نان گوارایی از راه حلال

و خداحافظی شادی در آخر روز

و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا

و رکوعی و سجودی با نیت شکر

عشقبازی به همین آسانی است

آرش سبحانی دمت گرم

2010-11-04T06:49:00.000-07:00

امروز دلم خنک شد . از شنیدن موزیکی از ((کیوسک)) . راجع به تلویزیون. وای ! الان چه حال خوبی دارم از شنیدنش. شاید از وقتی رسیدم 10 دفعه بهش گوش کردم. شاهکار بود.

کابوس

2010-11-02T12:03:00.000-07:00

دیشب با شنیدن صدای نفس خودم از خواب پریدم. شباهتی به خر خر نداشت اما صدای آن بلند بود. حس می کردم دارم در جایی برای رسیدن به چیزی دست و پا می زنم. خسته بودم و درمانده. بیدار شدم. به طرف تخت پسرم رفتم پتو را رویش کشیدم. دلم می لرزید. از سرما نبود. این لرزش عجیب از ترس بود. وقتی به تخت خودم بازگشتم یادم نبود از چه اما ترسیده بودم. صدای باران برای اولین بار آرامم نکرد. خدا را شکر کردم به خاطر باران. به خاطر سلامتی . به خاطر همه چیز. اما باز هم ترس داشتم. دیشب همه چیز برای من کابوس بود. کاش یادم مانده بود که تو لعنتی که به خوابم آمدی چه گفتی که من حتی تا صبح صدای قلبم را شنیدم و لرزیدم. کاش فقط یادم مانده بود که آن صورت ترسناک را برای چه به طرف من چرخاندی. کاش یادم میامد که وقتی جملات از دهانت خارج میشد به چه فکر می کردی که مرا آنقدر ترسانده بودی. لعنتی ! تا کی کابوس های تو با من همراه هستند؟

پاییز را دوست دارم

2010-11-01T02:31:00.000-07:00

پاییز آمد. امروز که رفتم دم در مدرسه پسرک دیدم که آره واقعا پاییز آمده. سردم شده بود. دونه های بارون میخورد توی صورتم. دونه های ریزی که فقط به صورتم حس خنکی میدادند نه خیسی. وقتی برگشتم توی حیاط باید یه گلدان رو جابه جا میکردم و گلم رو از توی گلدون کوچکتر به گلدان بزرگ انتقال میدادم . سردم شده بود. خاک هم سرد بود. حس عجیبی داشتم امروز. پاییز همین جاست. کنارما. پاییز را دوست دارم. مثل همه سالهای قشنگ گذشته. روزهایی که دختر نوجوان بودم و مدرسه می رفتم. روزهایی که در انتظار تولد کودکم بودم و او هم آخرین روز پاییز آمد. روزهایی بارها دور هم به بهانه ی تولد یک دوست جمع می شدیم. اما حالا از همه اینها من فقط انتظار آمدن روز تولد پسرکم را می کشم. که با دیدن خانه ی پر از بادکنک و دوستانش و با دیدن هدایایش چشمانش برق می زند. پاییز را دوست دارم. گرچه که حالا دیگر صدای شادی ما هیچ جا نمی پیچد. گرچه که او رفته ... گرچه که دوست نازنینم که همیشه همه پاییز را با من می گذراند حالا دیگر یک سال است که به سفر ابدی رفته ... اما من همچنان پاییز را دوست دارم. به خاطر همه خوبیهایش و باران هایش و لطافتش و ظرافت عجیبش...

بدون عنوان

2010-10-29T11:40:00.000-07:00

بازهم حس غریب تنهایی دارم. بازهم دلم میخواد فقط یه لحظه قلبم به لرزه در بیاد برای یک جمله ی عاشقانه. باز هم تنهام...

گذشته های دور

2010-10-23T22:43:00.000-07:00

دلم خیلی میخواد یه نفر رو ببینم. دوست ندارم مشکوک باشم پس اعتراف میکنم. یه کسی رو که در دوران دانشجوی دلم براش میرفت. خیلی دلم میخواد بدونم چی کار میکنه؟ کجا زندگی میکنه؟ کارش چیه ؟ درسش رو تا کجا ادامه داد؟

میدونی ، ما فقط دو سال تمام به هم نگاه می کردیم. چه موجودات مسخره ای بودیم. اون خوش قیافه ترین پسر دانشکده بود. و دل خیلی ها براش میرفت. از جمله بنده. بعد از دو سال یه بار توی نمایشگاه کتاب دیدمش. اونجا بود که به دلیل هم دانشکده ای بودن یه کم با هم حرف زدیم. من داشتم بیهوش میشدم. از فرداش توی حیاط دانشگاه مثل خنگ ها فقط به هم سلام میکردیم.

الان که دارم اینها رو تعریف میکنم حرصم گرفته. آخه آدم انقدر خنگ؟ انقدر بی دست و پا؟ خوب اگر یکی از ما یه کم شجاعت داشت الان شاید دنیای هردوی ما با چیزی که امروز داریم کلی فرق میکرد.

بعد ... فارغ التحصیل شد. رفت که رفت. نفهمیدم کجا. فقط دیگه هیچ اثری ازش پیدا نکردم. حتی توی هیچ سایتی هم اسمش رو ندیدم. توی فیس بوک و اورکات و یاهو و هر جا که بگی سرچ کردم. اما انگار آب شد و رفت توی زمین. حالا دیگه اون عشق رویایی تبدیل شده به یک نگرانی . نمیدونم مگه میشه که هیچ جا نباشه؟ مگه میشه که گم بشه؟ حالا یه یک سالی میشه که فقط میخوام بدونم حالش خوبه یا نه؟ همین و بس.

این اصلا یه فیلم هندی نیست. یک احساس واقعی است. یه حس عجیب. عشقی که خودمون دو تا سرکوبش کردیم . مثل احمقها. و حالا من نمیدونم تا کجای دنیا باید صبر کنم که فقط بدونم خوبه و سلامت؟؟؟

بدون عنوان

2010-10-23T12:53:00.000-07:00

کارهایی رو که باید انجام میدادم یه سر و سامونی دادم. حالا فقط باید به درسم برسم و کارم. همین. دیگه فکر نمی کنم تا آخر ترم چیز زیادی از من باقی بمونه. امیدوارم فقط کم نیارم. خیلی نگران هستم. برای انجام دادن همه مسولیت هایی که به گردنم هست. برای اینکه میدونم جز خودم از هیچ کس نباید توقع داشته باشم. کم میام اینجا. کم مینویسم. اما حالم خوبه .

روزهای زندگی

2010-10-19T09:19:00.001-07:00

توی زندگی گاهی مجبور شدم به خیلی چیزها پشت کنم. به آرزوها و رویاهام از همه بیشتر. اشتباهات زیادی هم مرتکب شدم. بارها و بارها. گاهی از بعضی از اونها درس گرفتم اما در بیشتر مواقع انقدر کله شق بودم که بیشتر لج بازی می کردم. اما چیزهایی که الان دارم میگم یعنی اینکه قبول دارم چه کارهایی کردم. دیروز داشتم به خودم نهیب میزدم. داشتم با خودم گپ می زدم. این روزها خیلی فکر میکنم. اگر توی کارم موفق بشم ، اگر درسم خوب ادامه پیدا کنه ، اگر بتونم همه اون چیزهایی رو که ازشون دور شدم دوباره بهشون نزدیک بشم دیگه مشکلی نیست. اگر من بتونم همون آدمی بشم که بارها گفتم دلم براش تنگ شده ، خیلی خوب میشه. من کلی راه جلوی خودم دارم و یکی یکی آرزوهام رو دارم گلچین میکنم تا بتونم دونه به دونه تصویر خوشبختی رو کامل کنم.

بعضی وقتها دلم برای گذشته ها تنگ میشه. اما بعد فکر میکنم بعضی سایه ها توی زندگی آدم سنگین هستن. همون بهتر که این سایه ها کم کم پاک بشن و برن پی کارشون.

بهشت

2010-10-18T12:44:00.000-07:00

از خیلی سالهای دور فکر میکردم بهشت کجاست؟ همش همه چیز رو با اون مقایسه میکردم. یه جایی که حسی لطیف داره . خنک و دلپذیره. و وقتی داریش دیگه نمیخوای از دست بدیش. یه چیز زیباست. یه احساس عجیب و وصف نشدنی. اما من دارمش. امشب وقتی داشتم پسرم رو میبوسیدم حسش کردم. چند ساعت قبل از این که بخوابه یعنی درست وقتی توی ترافیک میرداماد دو ساعتی معطل شده بودیم به جای اینکه کلافه باشه با هم آواز خوندیم بعد اون یهو انگشت های من رو ماچ کرد ؛ من بهشت رو حس کردم. شب وقتی رفت توی تختش و گردنم رو کشید به طرف صورتش و باز هم من رو فشار داد و بوسید فهمیدم که اشتباهی در کار نیست. من حس غریبی دارم. زیبا و وصف نشدنی. بهشت من اینجاست. در چند قدمی من خوابیده. آرام و زیبا.

داد

2010-10-16T07:59:00.001-07:00

به خاطر همه اون چیزهایی که ازشون دلخورم میخوام یه داد بزنم طوری که همه ایران صدامو بشنوه

بدون عنوان

2010-10-14T13:57:00.000-07:00

عجیب ترین چیزی که در این روزها برام پیش آمد زمزمه ی مداوم این بود :

یه روزی رفتم که رفتم رو واست خونده بودم

اون روزم مثل حالا تو کار دل مونده بودم

من عزیزم راه دور ه

دل من سنگ صبور ه

زندگی اینجوری خواسته

سرنوشتا جورواجور ه

همه چیز با یک ترانه شروع شد

2010-10-12T23:22:00.000-07:00

توی مطب دکتر نشسته بودم. منشی دکتر کامپیوترش رو روشن کرد و رفت روی مدیا پلی-یر... گفتم الان یا گیتار آرمیک میگذاره یا یه سری ریچارد کلایدر من. حس خوبی نداشتم از اینکه حالا که کلی مریض احوالم باید بشینم به این موزیک های ملو هم گوش بدم بعد حوصله ام سر بره و بعد هم برای خودم غصه بخورم. اما با کمال تعجب متوجه شدم که ایشون دارن فریدون فروغی گوش میدن. من دیشب ساعت 8 از مطب دکتر آمدم بیرون. ولی هنوز در تعجبم. از این خانم خوش سلیقه هم خیلی ممنونم که انتظار طولانی من برای آمدن دکتر و معاینه شدن رو با این ترانه آسون تر کرد. از اینکه من رو برد به گذشته ها خیلی خوشحالم.

گیجی به نام من

2010-10-10T12:23:00.003-07:00

امروز داشتم رفتار خودم رو تحلیل میکردم. اینکه چرا انقدر مخ مبارکم بی پذیرش شده. واقعا از روی هر مطلبی باید 3-4 بار بخونم تا یادم بمونه. درس ها سنگینه و من بعد از 14 سال برگشتم به دانشگاه. گیج و ویج یعنی من. اینی که اینجا نشسته و داره الان مینویسه. وای یعنی دارم خفه میشم از بس که مطلب خوندم و هیچکدوم به درد تحقیقاتم نخورد.

گیجی به نام من

2010-10-10T12:23:00.001-07:00

جایی که او آرمیده است

2010-10-09T13:15:00.000-07:00

جایی همین نزدیکی در حوالی میدان تجریش جایی است که دو سه بار به آن سر زده ام. آنجا سر خاک مردی رفته ام که بارها در طول روز ترانه اش را زمزمه میکنم. دوشنبه شاید باز هم بروم. آنجا جایی است که من هر بار میروم انگار تا ته دنیا را دیده ام. آنجا آرامگاه خیلی از کسانی است که دوستشان داریم. اما من هر بار که از آنجا باز میگردم پیش خودم زمزمه میکنم : گلنار ، گلنار، کجایی که از غمت ، ناله میکند ، عاشق وفادار؟ گلنار ، گلنار ، کجایی که بی تو شد ، دل اسیر غم ، دیده ام گوهر بار...

فوتبال

2010-10-06T23:59:00.000-07:00

ببین من چی میگم؟ من میگم که باید مثل همه امشب بشینم فوتبال ببینم. تازه دستبند سبز هم دستم میکنم. کاری ندارم که نمی تونم تو دوبی باشم. بهترین چیز اینه که از خونه انرژی بدیم بره. باشه؟ همه باهم..

راستی یک مطلبی خوندم. میگن به خانمها یاد بدین که فوتبال تماشا کردن مساوی نیست با فیلم س.ک.س.ی نگاه کردن. یک کم با شوهرهاتون کنار بیاین.

بدون عنوان

2010-10-04T03:06:00.000-07:00

وسط همه چیز گم شده ام. نترس . دیگه خودم رو گم نکردم . فقط بین کتاب و جزوه و کامپیوترم سرگردانم. دارم تحقیق میکنم. همزمان دو تا. حالا این هفته هم سومیش رو بهم میدن و مجبورم که تند و تند و تند کار کنم تا دم امتحانات مجبور نباشم مثل بچه های بد از استادها مهلت بگیرم. شب و روزم شده کتاب خواندن و درس خواندن و به این و اون سفارش کردن برای گرفتن وعده ملاقات با فلان استاد. یا پیدا کردن یک مرجع برای تحقیقات. چه خوبه ولی...

این که هدف دارم. اینکه دارم تصمیم میگیرم. دارم مطلب میخونم و مینویسم. حال خوبی دارم. اینکه وقت ندارم سرم رو هم بخارانم از هر چیزی بهتره. چون اینجوری دیگه افکار منفی به سراغم نمیاد. باید دوباره یوگا کنم. یک ساعت در روز رو بگذارم برای این کار یا برای پیاده روی. زود باید تصمیم بگیرم چون واقعا انقدر پشت میز میشینم که همه عضلاتم مریض شدن.

این یکی دو روز خیلی مطلب خوندم اما هنوز به جایی نرسیدم. خیلی هیجان دارم. استادم گفت که موضوع خوبه به شرطی که بتونی راهش ببری. خدا کنه که بتونم . خدایا این روزها که میدونم با من دوستی. پس من هم همه ی تلاشم را می کنم که این بار حسابی رو سفید بشم.

بهترین کار

2010-10-02T09:20:00.000-07:00

هنوز سر کلاس نرفته ، تحقیق و درس خوندن شروع شد. چه روزهای جالبی رو میگذرونم. پر از هیاهو و پر از هیجان. خیلی حس خوبی دارم. بعد از مدتها این حس داره من رو به جلو میبره.

به من گفتن که باید در کنار همه اعتقاداتم و مبارزاتم و دل مشغولی هایم ، زندگی کنم. دارم این کار رو یاد می گیرم. خوب آره! بلد نبودم. دارم یاد می گیرم.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

راستی یک کار جالبی یاد گرفتم (( جا گذاشتن کتاب))

در ایستگاه های مترو و اتوبوس ، یا جایی مثل نیمکت پارک ، کتاب های خوب جا بگذارید. و اگر کتابی را آنجا ها دیدید بردارید ، بخوانید و باز هم آنرا جا بگذارید. این یعنی تبادل فرهنگ و تبادل اطلاعات . کمک به بالا بردن سطح شعور و آگاهی ها.

پس : من کتاب جا میگذارم پس هستم.

حالم خوبه

2010-09-29T09:05:00.000-07:00

امروز ، یک روز جدید بود... برگشت من به دانشگاه بعد از 13 سال...

مثل بچه هایی که مامانشون رو گم کردن اولش دست و پام رو گم کردم. بعد حس خوبی بهم دست داد. یک دختر نازی ازم پرسید شما ورودی جدیدی؟ گفتم :بله. گفت منم همینطور کارشناسی زبان ... گفتم من کارشناسی ارشدم. و بعد قند توی دلم آب شد. امروز حالم خوبه. به جز سردرد مزخرفی که یک هفته ای میشه دست از سرم برنداشته ، بقیه ی حالم خوبه.

قصه

2010-09-27T23:59:00.000-07:00

قصه ی جادوگر بد

که از کتابا میومد

نشسته بر منبر خون

عاشقا رو گردن میزد

بدون عنوان

2010-09-26T21:55:00.000-07:00

همه چیز با یک صدای ساده شروع شد... نه ... همه چیز با یک صدای ساده تمام شد!

صدای شکستن قلب من!

وای

2010-09-25T10:45:00.000-07:00

اگر فقط به اندازه ی یه دونه ی ارزن میتونستم بهت افتخار کنم ، انقدر ازت متنفر نبودم. اگر فقط میتونستم به راحتی بگم که خوب چه کارش میشه کرد... ؟ حالا فعلا رییس اینه . اونوقت انقدر نمی سوختم اون روزی که من رو و نظرم رو ندیده گرفتی و به ریشم خندیدی. اگر به اندازه یه دونه موی گندیده ی گندترین آدم روی زمین میتونستم به حساب بیارمت ، باز هم انقدر دلخور نبودم. وای از دست تو

اسمش چیه؟ واگویه؟ یا تراوشات ذهنی نیمه شب

2010-09-23T13:51:00.000-07:00

یه موقعی که داری روی همه زندگی بالا میاری یهو یه خبر دست اول حالت رو خوب میکنه.

من بی تربیت نیستم اما حسی به جز بالا آوردن نمیشد روش گذاشت.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

وای من و دیدین ؟ واقعا؟ رو همون صندلی خالیها بودم دیگه ... رفته بودم بیرون اون لحظه !!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

چون است حال بستان ای باد نو بهاری

کز بلبلان بر آمد فریاد بی قراری

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

اول مهر آمد و سال تحصیلی شروع شد .من امسال هم میرم سر کلاس درس خودم هم شبها تو خونه باید یه بار دیگه دوم دبستان هم بخونم .

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

یه روز خوب میاد ...

که به هم شیرینی میدیم و زولبیا ، بامیه

فقط جای رفیقامون که نیستن خالیه ....

بدون عنوان

2010-09-20T12:53:00.001-07:00

این چندین ماه گذشته که حالا شده یک سال و اندی کلی آرزو داشتم . کلی امید. لحظات خوب و بد. لحظه های ترسناک. اتفاقاتی افتاد که باور کردنش برای من هنوز سخته. دلم هنوز گرفته است. هنوز پر از دلهره هستم. نمی تونم باور کنم که پانزده ماه پیش دنیا چهره ی عجیبی رو از خودش به ما نشون داد. دنیای ترسناک وحشت و مرگ و اضطراب و نرسیدن و نرسیدن و نرسیدن. دنیایی که من نمی شناختم . فکر میکردم ، وقتی از خدا کمک بگیرم صدام رو میشنوه. فکر می کردم خدا صدای این همه آدم رو که شبها فریاد میزدند میشنوه و به ما جواب میده. اما چی دیدیم؟ قتل؟ تجاوز؟ مرگ؟ درد؟ اهانت؟ بی شرمی؟ عزای خاموش مادران؟ دلتنگی پدران؟ زندگی چهره ی کثیفی از خودش به من نشون داد. حالا هر لحظه که از کسی میشنوم که باید بایستیم و مبارزه کنیم میگم برای چی؟ میگم به چه قیمتی؟ خسته شدم. واقعا خسته ام. از این که برای هر چیزی باید بجنگم. از اینکه ما آدمها از کمترین حقوقمون هم برخوردار نیستیم واقعا کفرم در میاد. نمیدونم تا کی ادامه داره؟ نمیدونم تا کی باید حتی برای داشتن یک آرامش مختصر قله ها رو فتح کنم؟ این روزهای اخیر یک مشغله دیگه پیدا کردم. فکر کردن به اشعه هایی که به بدن کوچک بچه های ما میتابه برای اینکه ما نباید ماهواره داشته باشیم. دلم میگیره وقتی فکر میکنم که همه دارن ذره ذره خاموش میشن بی اونکه بتونیم کاری کنیم. من خسته ام. فکر میکنم وقتش رسیده که دو سه نفر یک کم از خودشون عرضه نشون بدن. یک کم جسارت. یک کم حسن نیت. این جنگ های زرگری برای ما کافیه / خسته ام.

بدون عنوان

2010-09-19T04:15:00.000-07:00

کی فکر می کرد یارو اینجوری تو روی همه وایسه و بگه که ...

وای اصلا ولش کن.

خدایا حس عجیبی دارم. حس عجیب تمام شدن اضطرابهای تمام این ماهها را. چرا؟

بدون عنوان

2010-09-18T12:18:00.000-07:00

امروز که داشتیم با پسر جان از دندانپزشکی بر میگشتیم متوجه شدم که یادم رفته فلش مموری را ببرم توی ماشین در نتیجه در حین رانندگی شروع کردم به زمزمه کردن یه چیزایی.

اون ترانه هایی که یادم میامد عجیب بودن... بارها با خودم گفتم :

اومدی اما دیدم دست تو سرده

گفتی اون روزها دیگه بر نمیگرده

یادمه که این رو افشین خواننده ی فقید اون زمانها خونده بود و من همیشه با کیفیت افتضاحی به اون گوش میکردم و خیلی دوستش داشتم. امروز بارها یادش افتادم. دلم یه جورایی است این روزها

چه خوب

2010-09-15T11:32:00.000-07:00

به همه آن لحظه های زیبا که فکر میکنم ، حس میکنم که حبابی بود که تو آن را شکستی. چه خوب است که هیچوقت حتی نخواستی بدانی آدرس وبلاگم چیست...

چه خوب که انقدر از کنار همه چیز بی اهمیت میگذشتی که حالا حتی نمیدانی کجا مینویسم . چه خوب که حتی نمیدانی سالهاست که دلم برایت تنگ نشده. چه خوب که آنقدر بی معرفت هستی که گذاشتی فراموش شوی.

چه خوب که نمیدانی حتی اینجا گاهی برایت مینویسم و تو حتی نمیدانی اینجا کجاست . چه خوب که تو نمیدانی آدرس وبلاگم چیست !

زندگی آی زندگی

2010-09-12T09:33:00.000-07:00

باید برای رویارویی با یک سری از مسایل خودم رو آماده میکردم که نکرده بودم. برای همین صدمه خوردم. دلم برای خودم میسوخت . اما حالا اصلا از این خبرها نیست. من تصمیم گرفتم که خیلی خوب باشم. خیلی واقع بین و خیلی هم دوست دارم که بتونم کاری کنم که همه اتفاقات خوب دنیا برام بیفته و کم کم هیچ اتفاق بدی هم نیفته. من رفتم توی شکم زندگی و میخوام بعد از سی و شش سال یاد بگیرم که از زندگی لذت ببرم. من خیلی جدی هستم. و تصمیمم راسخ ه.

اینجا

2010-09-10T14:50:00.000-07:00

من اینجام

جایی که دوستش دارم.

هستم.

میخوام بمونم

برای رسیدن به همه خوبیها میخوام بمونم و مبارزه کنم

بدون عنوان

2010-09-06T12:47:00.000-07:00

من کم کم حالم خوب شده. مهمانها هم رفتن. دوستان عزیزی کنارم بودن که خیلی ساعات خوبی را با هم گذروندیم. دیشب انگار دنیای من عوض شده بود. دیشب حس کردم که هنوز هستم. هنوز شادم. هنوز میتونم که خوش باشم و میتونم که زندگی کنم. این روزها و شبها گذشت و همین یک ساعت پیش مهمونها رو رسوندم به فرودگاه و باهاشون خداحافظی کردم. حس خوبی دارم . حس میکنم بودن در کنار بعضی آدمها چقدر مهمه و چقدر توی بعضی از روابط تاثیر میگذاره و تا چه حد میتونه زندگی رو زیر و رو کنه. من امشب حال خوبی دارم .

بدون عنوان

2010-09-06T12:45:00.001-07:00

روزها یکی یکی سپری میشه و من دارم به سرعت کارهای مختلفی که داشتم رو انجام میدم. یک کارهایی بود که انجام دادنش توی این سفر برام واجب بود. سپری کردن ساعاتی از شبانه روز در شهر و کشوری که دو سال توی اون زندگی کردم برام حکم یک تابلوی ایست رو داشت. انگار که آمدم اینجا اونهم با سرعتی باور نکردنی. بعد رسیدم به تابلو و ایستادم. ایستادم و شروع کردم به تماشا کردن. وارسی کردن روزهایی که اینجا گذروندم و لحظه هایی که هر کدومش با چه مشقتی سپری شد تا من بزرگترین تصمیمات زندگیم رو بگیرم. همه رو باز هم دیدم و دیدم. امروز وقتی داشتم با یک دوست قدیمی به سمت خونه برمی گشتم چند قطره اشکی هم براش ریختم. بهش گفتم که دلم یه روزهایی چنان میگیره که به هیچ کس نمیتونم بگم. چون برای هیچکس قابل درک نیست که من چه لحظه هایی رو گذروندم. خلاصه که این سه چهار روز آخر میخوام باز هم مرور کنم . دلم میخواد وقتی برمیگردم سبک باشم. میدونم که نمیشه اما سعی خودم رو میکنم . من این روزها حال و هوای دیگه ای دارم.

ترسناکه

2010-09-02T04:25:00.001-07:00

اخبار را میخوانم. از اینترنت مثل دیوانه ها هنوز دارم خبر میگیرم. شاید از چهار حرف ساده تشکیل شده باشد این اسم : (( ش-ی-و-ا)) دارم سکته میکنم. خدایا واقعا داره حالم بد میشه از این همه بیداد. همیشه توی حرفهایی که از این و اون میشنویم کلمه ای هست که میگن (( ای داد و بی داد)) خدایا نمیدونم بی داد یا بیداد یعنی بدون داد؟؟؟ یعنی چه جوری باید باشه ؟ دیگه وحشتناکتر از این خبرها؟ خدایا به این دختر کمک کن. به مادر و پدرش هم. خدایا (( شیوا)) منتظر باید باشه که (( کی )) برای زندگیش تصمیم بگیره آخه؟ خدایا خودت کمک کن.

من کی درست میشم؟

2010-08-28T20:33:00.000-07:00

وقتی دیشب پسرم من رو از خواب بیدار کرد و پرسید : مامان ! حالت خوبه؟ من گفتم : بله ! اما همون موقع فهمیدم که نه حالم واقعا خوب نیست! حالا می فهمم که چه روزهای بدی رو سپری کردم و هنوز هم باخودم کنار نیامدم. این روزها که هی سعی میکنم خودم رو شادتر از اونچه که هستم نشون بدم ، حس حماقت عجیبی دارم. دیشب به انفاق دو دوست قدیمی رفتم به یک کافه بار خیلی قشنگ. شب خوبی رو باهم سپری کردیم. کلی گپ زدیم و خندیدیم و اونها هم من رو مسخره کردن که بالاخره نتونستم به اینترنت وصل بشم وهنوز کلی کار دارم تا به سیستم (( وای فای)) بسیار (( خفن)) – به گفته ی خودشون- اینجا عادت کنم. پس من هم در جناب کامپیوتر رو بستم و نشستیم به گپ زدن . راجع به هرچیزی به جز مسایل ناراحت کننده. کلی با هم گفتیم و خندیدیم. شب که برگشتم خونه ، نه تنها حس بدی نداشتم بلکه کلی هم سرحال بودم و فکر میکردم چقدر با آرامش خواهم خوابید. نیمه های شب ، خواب میدیدم که ناگهان صدای پسرم رو شنیدم. میگفت : مامان ! مامان ! بعد برام گفت که داشتم توی خواب جیغ میکشیدم. میگفت که چند بار یک چیزی گفتی ولی من نفهمیدم. و دو یا سه بار – یادم نیست- پرسید که آیا حال من خوبه یا نه!

حرف زدن راجع به خوابی که دیدم ، فقط رنجهامو بیشتر میکنه. فکر کردن به خیلی چیزها من رو آزار میده. فکر میکردم با فکر نکردن به اون چیزها همه چیز درست میشه. اما انگار در اشتباه بودم . انگار هنوز ضمیر ناخودآگاه من میدونه که من هنوز چه راه دور و درازی دارم تا طی کنم و به قله ی روشنایی برسم.

دروغ چرا ! هنوز طعم ملس قبولی کنکور کارشناسی ارشد بامن همراهه . با هر اتفاق بد ، کافیه به این فکر کنم که به زودی میرم دانشگاه. اون وقتها که داشتم برای کارشناسی درس میخوندم ، چقدر همکلاسی های سی ویکی دوساله ی من به نظرم مسن می آمدند و حالا خودم در سی و شش سالگی بعد از 13 سال دوری از درس و مشق دارم برمیگردم به دانشگاه. کار سختی در پیش دارم. اما فکر کردن بهش من رو به وجد میاره. حتی خواب ترسناک دیشب رو هم توی ذهنم کمرنگ میکنه. چه خوبه که من امیدی دارم و دستاویزی برای آویزان ماندن. دلم داره تالاپ و تولوپ میکنه. از سفر که برگردم ، دنیای جدیدی جلوم دارم. میخوام برگردم به زندگی. دیگه دلم برای اون دختر خوب شاد تنگ نمیشه. من میخوام اون دختر خوب شاد و شنگول و درسخوان باشم . یک کمی هم هستم و باید بیشتر برگردم به اون روزها. برام دعا کنین.